bickyshoekske

Ja, de nieuwe spaces zijn niet allemaal kommer en kwel want eindelijk kan ik weer foto's op mijn space zetten. Daarom dat er tot op vandaag nog geen blogje was gekomen van ons weekendje Den Haag. Want laat ons eerlijk zijn, een reisverslagje zonder foto's stelt toch helemaal niks voor he. Maar goed, dit is nu van de baan :)

 

Goed, we zijn jong, we zijn single (of we hebben touch van ne fruitboer), we hebben geld (of toch een beetje) en het is zomer. Wa doe je dan? Wel je gaat op weekend. Zoöok wij vieren: zijnde Pouckie (Tom), Brakkie (Ellen), ik (Bicky) en Laurent die ik voor de duidelijkheid ook Laurent zal blijven noemen. :) Destination: unknown. Logies: unknown. Datum: weekend van 15 en 16 juli. Na een korte werkvergadering met hilarische telefoons (ik bespaar u de details) toch beslist om naar Nederland te gaan, naar Den Haag. Waarom Den Haag? Wel ik ben er heel lang geleden eens geweest, en het is een erg mooie stad. Daarnaast is Den Haag vrij onbekend bij ons, maar het is toch één van de allerbelangrijkste steden van Nederland: het parlement zit er, de meeste ambassades ook, het internationaal gerechtsthof. En verder ligt de stad nog aan zee ook en het is maar een goeie 2 uur rijden. Alleen maar troeven toch? Nadelen: ja, het loopt vol Hollanders.

 

Na heel wat gezeik met de Hollandse hotels (plotseling volzet, geen bevestiging van reservaties, ...) besluiten we dan toch maar voor de goeie ouwe tent te kiezen. Campings genoeg in Holland, dus de Volvo V50 van Laurent volgeladen en vertrokken. Op naar een ruig avontuur. Brakkie had een lijst met campings afgedrukt, en die overlopen we maar even. Tegelijk bellen naar Holland. Helaas helaas, nergens lijkt plaats 'om onze tent van 6 personen te laten overnachten'. Maar niet gewanhoopt: Camping zeerust biedt soelaas. Er is nog plaats. Is het een probleem als we maar om 23u aankomen? 'Nee hoor meneer'. Goed, dan kunnen we nog uitgebreid gaan eten. Alleen hoe doen we dat? We laten het toeval beslissen. 3e afrit, dan naar links, even een Opel Meriva volgen,vooral niet de aardbeienroute kiezen en dan tweede etablissement op de rechterkant kiezen. En inderdaad, we komen in deftige zaak terecht met een mooi terras in de tuin. Goed gegeten, en vooral goed gelachen met die Italo-Belg in beste onderlijf die, toen ze kwamen afruimen, nog snel het potje archiducsaus weggriste en nog snel twee soeplepels koude saus opvrat... Wisten wij veel dat deze marginaal slechts de eerste was in een lange rij dat weekend?

 

Uiteindelijk toch aangekomen in den donkeren. Het navigatiesysteem van Laurent loodst ons foutloos naar de camping. Alleen, die vinden we maar niet. Rondrijden levert niks op, dus dan toch maar even bellen. Mevrouw staat al op ons te wachten. Inderdaad, er staat een oud besje in haar zondagse peignoir op ons te wachten. Het hek gaat open, wij binnen. Tent opzetten in het donker. Valt relatief gezien nog mee eigenlijk. Wat foto's gemaakt. Als alles geïnstalleerd is, willen we natuurlijk nog even weggaan. Helaas het hek op is toe. Maar er brandt nog licht in de stacaravan van de eigenaars. Vriendelijk wordt gevraagd het hek nog even open mag, en dat we 's nachts wel de auto buiten het domein zouden parkeren. Een hele scheldtirade naar ons hoofd, dat 'wij dat in België misschien normaal vinden' en 'dat ik er helemaal niet moest aan begonnen zijn om jullie nog toe te laten op deze kemping'... Ach margi's hé... Volgende keer gewoon de boel zelf forceren zeker?  Maar wijllie toch weg. Op naar een avond heerlijk terrassen. Ja, hebben we daar serieus in ons broek gescheten. Om 1u45 Aangekomen in een ondergrondse parking waar doodleuk stond: wij sluiten om 02u00. Leuk, maar zet dat dan in het vervolg voor de slagbomen alstublieft. 2.40Euro om gewoon te draaien in een parking is er een beetje over niet? Maargoed, we vinden uiteindelijk parking, Brakkie schrikt van een negerin in een deurgat, en voor de rest gaat alles zijn gang. 01u50: we bestellen een pint. En 10 minuten later wordt iedereen uit de cafés en van de terrassen verjaagd, wantja, om 2u sluit de boel. Gelukkig vinden we nog een 'keet' die tot 4u open mag blijven. Zalige sfeer, schitterende muziek, lozen DJ, en Hollands flutbier... waar je toch zat van wordt uiteindelijk :D. Met andere woorden: heerlijke avond gehad.

 

Zaterdag: het margigehalte van de camping wordt pas volledig duidelijk in de klaren. aftandse caravans, loos volk, scheve Duitsers en Polen, een overjaarse mobilhome en één in een rood speedoke... Nice! Goed, we besluiten mee te doen met de margi's. Stap 1 in het margi plan: shoppen in de Lidl. Lekker ontbijtje en vervolgens in de wagen en naar Scheveningen. Een soort van Oostende meets Blankenberge, maar dan in Holland. Vergane glorie, en loos volk om het maar kort te schetsen. Het is bloedheet, zelfs op het strand. We drinken één op een terraske en zien op de befaamde pier van Scheveningen dat je kan bungeejumpen. Niks voor mij, maar de andere drie zien dat meteen zitten. Goed, bungeespringen is nu niet meteen hypermarginaal, maar de marginale boog kan niet altijd gespannen staan natuurlijk,zeker niet voor ons, geciviliseerde Belgen. Even gaan uitchecken, en de prijs valt mee. Dus Laurent en Pouckie dokken meteen af. Brakkie twijfelt en haakt uiteindelijk af. Na de nodige 'wieuws' en 'waaaaah's staan beide heren weer op de grond. Brakkie twijfelt nog steeds en besluit het dan toch te doen. Terwijl ze vanboven naar beneden schiet en omgekeerd, schiet ik leuke plaatjes voor het nageslacht. Daarna afgesloten met een prefab-ijskreem-coupe op hetzelfde terras als daarnet. Of was het voor die blonde dienster? Nee, eerlijk gezegd niet. Ik heb al knappere blondjes gezien recentelijk. Dan nog even snel inkopen doen in de Albert Hein voor een goeie ouderwetse BBQ. Een constante: ook in Holland zitten de domste achter een kassa blijkbaar, want toen we om vroegen of ze ook kant-en-klare ijsblokjes verkochten, antwoordde het wicht (niet gespeend van enig overgewicht overigens): reeds diepgevroren ijsblokjes? Nee trut, niet diepgevroren ijsblokjes, vooral niet diepgevroren!

 

Goed, dan maar stiekem wat koelblokken gaan skoepen van de camping naast ons om de drank te koelen. Daarna een lekker BBQ-tje. En goed was het, maar veel te veel. We krijgen het niet op. Verhip, wat nu?  Dan maar even naar het strand gaan (onze camping lag 100m van de zee) en terwijl de andere drie lekker plonzen, test ik mijn kodakske ne keer wa verder uit. Vooral de zoomlens dan. Daarna weer naar de camping, beetje balletje gooien en daar is de zin om te eten weer terug. Als iedereen volop zit te wachten, gebeurt het hé. Het spek, in navolging van de Albert Hein-cassière, is zo vet dat het op de kolen druppelt, gevolgd door een paar fikse steekvlammen die ons spek verskoeperen... We krijgen Ethiopië-spek: even zwart en ook niet te eten. Helaas :( Niet dat we met honger van tafel gaan, zover gaan we de vergelijking met Ethiopië nu ook niet doordrijven, maar kom :p Tijd voor een volgende marginale actie: de halve literflesjes Duits bier in een zak van de Lidl doppen en gaan opdrinken op het strand. Diepgaande gesprekken, zelfs over godsdienst. Wat slecht bier al niet doet met een mens hé. Als alles opgedronken is, zien we tot onze verbazing dat er nog een caféétje open is. Groter nog is onze verbazing als we zien dat op de bierkaart bijna uitsluitende Belgisch bieren staan. Ik heb nog nooit kasteelbier gedronken, en ik bestel er mij ene. Stel je voor zeg, je moet daarvoor in Holland zijn om voor het eerst een soort bier te drinken dat op nog geen 2km van je deur gebrouwen wordt... achja. Lekker aan de toog, babbelen met de uiterst sympathieke baas en zijn vrouw. We vertelden onder andere over onze avonturen met het sluitingsuur de avond ervoor, en dat zoiets in België echt moeilijk zou liggen. Waarop de baas zegt: ja maar jullie zijn toch zo'n Bourgondiërs ook hè. Tuurlijk my dear Watson, tuurlijk...

 

zondag: na een korte nacht en een nacht vol 'you have to keep your fucking hands of my fucking girlfriend'-geroep van wat margi's uit de caravan wat verder, houden we het voor bekeken. We kunnen de marginaliteit niet meer aan! We kramen de boel op, laden de auto en besluiten de rest van de dag in Den Haag door te brengen. Eerst genoten van een erg lekker ontbijtje op een leuk pleintje midden stad. Relaxed hoor. Dan eventjes de stad verkend. Hypermoderne gebouwen, afgewisseld met historische. Best wel leuk. Van het Binnenhof (Nederlands parlement), tot het uitermate moderne en indrukwekkende stadhuis tot het station, met de obligatoire schoolreisfoto's natuurlijk. Heel speciaal. Ondertussen nog een standje van lipton tegen het lijf gelopen alwaar je met een frisbee moest proberen zoveel mogelijk punten te scoren. We zouden geen echte Belgen zijn als we die margi's van Hollanders niet eens een poepje zouden laten ruiken uiteraard. Pouckie voegt de daad bij het woord, en verbreekt moeiteloos het record van de dag. Haha, wss staat hij daar nu nog ergens op da bord :D Vooral de gratis ice-tea ging er wel in, want het was extreem warm... Nog even slenteren in de winkelstraten en dan stilletjesaan afzakken naar het zuiden. Lekker gaan BBQ'en in Gent. Gentse feesten zag ik nie echt meer zitten om te doen, want ik moest nog gaan werken 's anderendaags (sorry gasten... :$). Dan maar van Gent naar huis, onderweg nog even een spreeuw oppikken met de auto (dierenvrienden zoals we zijn) en eindigen met een drankje op ons terras. Een perfect einde van een superleuk weekend!

 

Voor herhaling vatbaar :)

 

Greetz,

Bicky

 

ps: voor een kleine selectie foto's: zie de rubriek foto's :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze was een beetje nerveus opgestaan die morgen. Maar dat was logisch, er begon immers een nieuw hoofdstuk in haar leven: haar eerste echte werkdag. Eindelijk weg van de studieboeken. Eindelijk in praktijk brengen van hetgeen ze de afgelopen jaren in haar hoofd had geprent. Het was niet altijd even makkelijk, maar ze was er toch maar eventjes geraakt. Een knappe prestatie.

 

 

'Dit is het dan,' dacht het meisje, terwijl ze haar witte schort in ontvangst nam. 'Hiervoor heb ik het allemaal gedaan.'

 Niet voor die schort  op zich natuurlijk, maar wel voor hetgeen dat die schort betekende.  Gestudeerd, afgezien, gezwoegd, gewerkt, gevloekt maar ook wel genoten natuurlijk. Het was niet altijd even gemakkelijk geweest, maar gelukkig waren er altijd mensen die haar moed inspraken en haar deden inzien dat ze het kon, ondanks venijnige grin van sommige van haar proffen. En nu stond ze hier. Ze was terecht fier.

 

 

8u30. Nu begon het pas echt. Ga de volgende maar halen, had haar collega gezegd. Ze zwaaide de deur open. Haar stem stokte even, maar al snel herpakte ze zich: 'Pepper', riep ze. Aan de andere kant van de wachtzaal stond een meisje, samen met haar vader, recht. In haar armen droeg ze een puppy.

 

 

'Hmm, dat gaat wel goed,' dacht ze. Een lieve kleine pup als eerste patiënt als natuurlijk altijd beter dan een agressieve kat of een opvliegende papegaai natuurlijk. Maargoed, daar had haar collega natuurlijk ook wel rekening meegehouden. Je moet iemand zeker niet meteen voor de leeuwen gooien, zeker niet in dit vak. Daarom een routineklusje om haar ook wat zelfvertrouwen te laten opdoen. Enkel een inspuiting voor een pup. Een routineklus voor een geoefend dierenarts, voor haar was het echt nog spannend, zeker de allereerste keer voor echt. Niettemin die spanning, wist ze heel goed wat ze deed.  De naald doorboorde de huid. De pup jankte en piepte even.

 

 

Zij was ook tevreden. De eerste klus, en hij was feilloos verlopen. Ze glimlachte verlegen, maar toch opgelucht.

'Pepper kan er weer helemaal tegen.' zei ze.  

'Dank je wel,mevrouw ' sprak het kleine meisje, terwijl ze haar pup van de tafel nam. Haar vader keek glimlachend toe.

'Zo, we moeten er vandoor,' sprak de vader, 'Ik heb nog een afspraak. Bedankt!'

Net toen het kleine meisje de kamer verliet, draaide ze zich nog even om. 'Ik heet Laura,' zei ze, ' en later wil ik ook dierendokter worden!.'

'Wel, dat moet je zeker doen,' antwoordde het meisje in het wit. ' En oja, je mag me gerust Maxine noemen hoor, dat klinkt veel beter en jonger dan mevrouw,'glimlachte ze

Het meisje lachte.

'Daaag Maxine,' zei ze.

 

 

 

 

 

jup,

 

Een nieuwe film met Anthony Hopkins in de cinema, dus dat is meestal goed nieuws. Alleen pech voor de West-Vlamingen onder ons dat ze hem voorlopig alleen in Koksijde draaien. Maarja kijk, dat is natuurlijk weer een goeie reden voor mij broer en ik om naar Gent af te zakken natuurlijk, meer bepaald naar de Studioskoop aan het Sint-Anna-plein. Heel erg toffe en intieme cinema, we zaten precies in een kleine woonkamer, erg leuk. Maar goed, het gaat hier om de film, niet om de een cinemarecentie natuurlijk (alhoewel, dat zou ik eigenlijk ook nog wel eens kunnen doen *idee*).

 

Maar goed, de film dus: Burt Munro, the world fatest indian. Eerst en vooral een misverstand uit de weg ruimen: Munro is geen Indiaan, maar een Nieuw-Zeelander. The Indian is zijn motorfiets, uit 1920. Het is op waargebeurde feiten gebaseerd. Burt Munro was een excentrieke oudere man wiens droom het was om ooit op de zouvlakten van Bonneville in Utah (VS) zijn motor tot het uiterste te testen. Al jaren sleutelde hij aan zijn motorfiets. Tot op de dag van vandaag staat nog altijd het 'landspeedrecord' voor motorfietsen met een cilinderinhoud van kleiner dan 1 liter op zijn naam.

 

Met dit gegeven kun je natuurlijk de heroïsche 'Hollywoodiaanse' kant op: het heldenverhaal van Burt Munro, de oude man die met zijn eigen gemaakte motorfiets alle 'professionele' teams te kakken zet. Maar gelukkig gaat regisseur Roger Donaldson (ook gekend van Cocktail met Tom Cruise en Dante's Peak met Pierce Brosnan) helemaal de andere kant op met zijn verhaal. Hij beperkt zich enkel tot de reis van Munro van Nieuw-Zeeland naar Bonneville. De film is dan ook een charmante roadmovie geworden, die in sommige aspecten heel erg veel aan David Lynch's 'A straight story' doet denken, en geloof me: dat is zeker geen slechte zaak. Het is een ontmoeting van Munro met heel erg leuke, excentrieke en kleurrijke figuren die geheel tot een uitermate aangename film maken, die bijwijlen enorm grappig is zelfs.

 

Hopkins zet een fantastische Munro neer. Terwijl hij als Hannibal Lecter nog uiterst kil, afstandelijk en griezelig is, is deze zelfde acteur als Burt Munro enorm warm, charismatische en iemand waar je meteen sympathie voor krijgt. Maar zoals gezegd: geen verzadigde, wollige feelgood movie, en ook geen hersenloze actiefilm, maar een schitterende roadmovie waar het verhaal je van de eerste tot de laatste minuut vastgrijpt en niet meer loslaat, of om het met de woorden van mijn broer te zeggen toen we uit de cinema kwamen: 'Ei sjit jong, wuk een zoalige prente' (Potjandorie jongens, wat een leuke film- voor de niet-Westvlamingen op mijn space ;))

 

scenario:                         8.1/10

acteerprestaties:            8.6/10

originaliteit:                     8.5/10

verwachtingspatroon:    8.0/10

gevoel na de film:           9.0/10

 

Totaalscore:                 84,54% 

 

 

hoi peepz,

 

Kacha heeft zopas een interessante vraag geplaatst in mijn blogje 'toiletsocialisme': namelijk wat gebeurt er als je als meisje voor de eerste keer wordt geïntroduceerd in een vriendengroep. Samenvattend kunnen we zeggen dat Kacha het volgende ervaart als ze wordt voorgesteld aan een groep mannen :

 * Stap 1: de verplichte nietszeggende sociale plichtplegingen, maar verder in eerste instantie geen conversatie. Alleen wordt het meisje een beetje in de gaten gehouden.

 * Stap 2: kijken hoe degene die het meisje introduceerde met haar omgaat en als dit goed is, komt het kruisverhoor

 * Stap 3: ojee, ik doe het verkeerd.

 

Wel, dit vind ik uitermate interessant, en dit zal ik eens vanuit mijn (het mannelijk standpunt dus) proberen te verklaren.

 

Stap 1: Ik denk dat dit gewoon een logische en algemene stap is. Als je nu als meisje wordt geïntroduceerd bij een mannelijke vriendengroep of bij een kliek van meisjes, of als jongen bij een bende mannen of een groep meisjes, maakt in principe niks uit denk ik. Het is namelijk inherent aan een groep dat die min of meer vaste gebruiken en gewoonten heeft. En als nu iemand wildvreemd er bij komt, dan verstoort dit toch een beetje de groep. De geïntroduceerde voelt zich in eerste instantie de vreemde eend in de bijt en houdt zich normalerwijs op de vlakte. Een soort van studieronde inbouwen zeg maar. Maar van de groep uit gebeurt dit ook. Het is natuurlijk iets makkelijker voor leden van die groep, maar ik weet uit eigen ervaring dat ik me ook anders ga gedragen: iets gematigder en ook meer op de vlakte. Je weet namelijk nooit wie je voor je hebt. Dus in eerste instantie ga dan ik ook niet echt praten met iemand nieuw. Maar ik hou de lichaamstaal van die persoon wel in de gaten, zoals Kacha beschrijft. Want ik maak toch in ieder geval heel erg veel op van de manier waarop iemand zich gedraagt, hoe hij/zij reageert op bepaalde dingen. Is het iemand nerveus of niet? Is iemand geïnteresseerd in de groep (volgt hij/zij de gesprekken of net niet)? Is iemand spontaan (durft iemand meteen mee lachen met iets, of proberen ze hun emoties in te houden) ? Daaruit kan je al heel erg veel afleiden over de persoon zelf.

 

Stap 2: hmm, dat ervaar ik toch enigszinds anders. Ik denk niet echt dat gasten rekening gaan houden met hoe de 'aanbrenger' omgaat met de geïntroduceerde. Ik hou daar toch niet echt rekening mee. Ik hou rekening met wat ik in de 'studieronde' heb geleerd. Er zijn natuurlijk verschillende mogelijkheden: Als iemand absoluut geen interesse vertoont in de groep, dan heb ik zeker en vast niet de neiging om er ook mee te gaan babbelen. Als die persoon echter wel interesse toont, maar wat gespannen is, dan kun je inderdaad stilaan die persoon geleidelijk aan in het gesprek betrekken. Meestal loopt dat dan ook vlotjes na een tijd. Je geeft gewoon de indruk dat die iemand er best bij mag, door ook interesse te tonen naar hem/haar. En dan is er inderdaad ook nog de mogelijkheid dat je meteen kunt opmaken of iemand zich meteen relatief op zijn/haar gemak voelt en zich openstelt voor de groep. En dan ge je inderdaad veel meer vragen beginnen stellen als het moment zich daartoe leent. Het woord 'kruisverhoor' vind ik dan ook niet echt goed gekozen. Het is gewoon interesse toe naar die nieuwe persoon. Alleen kan het een beetje als een kruisverhoor overkomen, want vaak speelt er ook mee van wie stelt hier de eerste echte vraag aan die nieuwe persoon. En eenmaal dat is gebeurd, pikt iedereen er natuurlijk op in.  Iedereen van de groep wil natuurlijk weten wie ze te maken hebben, wat, waar hoe enzoverder. Dat de 'aanbrenger' daarbij een klein beetje uit het oog raakt is redelijk logisch. Net omdat iedereen vanalles wil weten over de nieuwe, richten ze zich tot die nieuwe. De aanbrenger staat dan inderdaad even buitenspel, want over het algemeen weet hij al alles hé :)

 

Stap 3: De eerste twee stappen zijn dus denk ik vrij gelijklopend voor zowel jongens als meisjes in een nieuwe groep. Bij de derde stap kan ik natuurlijk wel specifieker zijn. Dus dames, neem pen en papier en schrijf over: de 'do's' en de 'don'ts' als meisje bij een mannelijke groep:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

@Kacha: waarom denk je dat je dan verkeerd bezig bent? Jongens zullen je altijd als meisje blijven bekijken hoor, heel zeker in jouw geval. De dag dat je stem ongelooflijk diep wordt, dat je iedere gast onder tafel drinkt, dat je al je vrouwelijkheid  en finesses verliest, dat je luidop gaat boeren en dat je je gewoon boers en lomp gaat gedragen, dan kan het zijn dat je tot manwijf wordt gebombardeerd. Mannen denken inderdaad vrij strikt van: het is er ene van ons, of het is er geen van ons. En wij maken daarbij geen onderscheid in geslacht. Mannen hebben nu eenmaal een sterker 'ons-gevoel' dan meisjes denk ik. Meisjes zullen onderling altijd een soort argwaan blijven behouden en zichzelf nooit volledig blootgeven(tenzij iemand echt een hele goeie vriend of vriendin wordt uiteraard). Mannen zullen inderdaad sneller iemand aanvaarden en iemand opnemen in de kliek, maar de consequentie is dan vaak ook dat de vriendschap minder diep is en dat je eerder fenomenen gaat krijgen zoals 'uitgaansvrienden' of 'uitgaansgroepen'.

 

Greetz,

Bicky

 

ps: shit zeg, wat een lap tekst :p Khoop da ik niet te stijf zaag hihi :D Ma 't is gewoon zoals ik de zaken aanvoel. Nieuwe thema's of als er nog typisch mannelijke gedragingen zijn die jullie graag zouden willen verklaard zien, laat maar weten. Ik geef er graag een antwoord op, of op zijn minst toch mijn visie 

 

 

hoi folks,

 

alweer een filmrecentie. Ik had wederom weer eens niets te doen op zaterdagavond, dus heb ik nog maar een DVD-tje uit mijn collectie gepakt die ik nog nooit had bekeken. Deze keer viel mijn keuze op Gegen Die Wand, een film van de Turks-Duitse cineast Fatih Akin. De film dateert uit 2004, en was onder andere goed voor de Gouden Beer op het festival van Berlijn. Over de korte inhoud kan ik vrij kort zijn: die staat perfect weergegeven op de achterkant van de DVD, dus neem ik dat maar integraal over hé ;)

 

Cahit leeft in Hamburg een leven van seks, drugs en rock&roll. Dan loopt hij in een psychiatrische kliniek de jonge en mooie Sibel tegen het lijf. Een huwelijk met Cahit lijkt de perfecte manier om zich te verlossen van de druk van haar Turkse familie. En dus smeekt ze hem om met haar te trouwen. Met tegenzin gaat hij uiteindelijk akkoord. Misschien om haar te redden. Misschien om voor één keer iets zinvols in zijn leven te volbrengen. Samen delen ze een appartement, maar weinig meer. Sibel omarmt haar vrijheid, Cahit onderhoudt een halfbakken affaire met een losse vriendin. Tot de liefde hun gezamenlijke liefde binnensluipt. Maar een explosie van jaloezie eindigt in een gewelddadige dood. Cahit eindigt in de gevangenis en Sibel vlucht naar Turkije. Haar hart, haar hoofd en haar ziel zijn nog steeds bij Cahit - maar voor hoe lang nog?

 

Het verhaal is eigenlijk een traditioneel liefdesverhaal. Wat de film echter zo interessant maakt zijn vooral de snedige en rechttoe, rechtaan conversaties. Verder snijdt de film ook de problematiek aan van zogenaamde tweede generatie allochtonen: de eerste generatie houdt nog krampachtig vast aan hun oude Turkse waarden en gebruiken, terwijl de nieuwe generatie daar volledig geen boodschap aan heeft omdat ze volledig in de Westerse cultuur zijn opgegroeid. Maar dat is zeker de hoofdbedoeling van de film niet. Het draait om de liefde.

 

De stijl is vrij sober. Ook de hoofdpersonages worden sober, maar heel goed neergezet door Birol Ünel en Sibel Kekilli. Het is zeker geen feelgoodmovie en de beelden zijn van tijd tot tijd behoorlijk expliciet, maar door de band genomen is dit gewoon een must-see movie voor iedere filmfan. Aan te raden!

 

Greetz,

Bicky

 

scenario:                            8.2/10

acteerprestaties:               8.4/10

originaliteit:                        8.5/10

verwachtingspatroon:       8.0/10

gevoel na de film:              8.0/10

 

totaalscore:                     82.46%

hoi,

 

zoals ik al zei op de space van LaFille: ik heb inspiratie gekregen voor een blogje op het wc. En het toeval wil dat LaFille nu net ook enkele toepasselijke tekeningen op haar space heeft gelanceerd. Great minds think alike hé ;)

 

Mja, vanwaar de inspiratie? Wel het begon allemaal op de wc van het werk. Ik stond te denken dat er veel dingen zijn die mannen en vrouwen van elkaar stilaan wel doorhebben, maar over sommige, meestal triviale dingen wordt met geen woord gerept. Zoals het toiletbezoek bijvoorbeeld. En waarom? Ik vind het bijvoorbeeld bijzonder fascinerend dat meisjes altijd met twee naar het toilet gaan. Ik vraag me af waarom. Als twee gasten samen gaan, dan is dat blijkbaar abnormaal. Wat doen die meiden daar? Velen zeggen dat het is om bij te praten, maar je zit toch elk in je wc-hokje apart? Of zitten jullie dan te roepen ofzo? Daarenboven ken ik wel 100 plaatsen waar het aangenamer is om bij te praten dan een wc. Een andere verklaring is dat ze bang zijn dat het toilet niet sluit... Euhm, ja. Wat een excuus is me dat? Wij venten staan gewoon naast mekaar, niks aan het handje (haha, als we opletten toch hihi :D)  

 

Maar, dat is ook niet helemaal waar. Mannen hebben een vreemd gedrag in het toilet: mannen kunnen blijkbaar over het algemeen niet samen plassen. Wat bedoel ik daarmee: wel precies zoals ik zeg. Als je als gast een toilet binnenkomt, en naast je is al iemand rustig bezig, dan gebeurt er iets heel erg vreemds: je kan niet gaan. Hoe dringend je ook moest, op het moment van de verlossing gaat het dan niet. Totdat de gast naast je klaar is  (en als je geluk hebt, doortrekt), dan gaat het plots weer vanzelf. En dan praat ik niet over 5 seconden daarna, nee, dat alles gebeurt op een fractie van een seconde. Dit gebeuren heeft natuurlijk een erg rare bijwerking: wat als je nu net met twee samen toekomt op een toilet. Dan lukt het bij geen van beide. Dan krijg je iets wat ik als 'toiletsocialisme' zou durven omschrijven. Het lukt niet bij jou, het lukt niet bij die gast naast je. En dan sta je daar mooi te blinken. Je kan moeilijk je gerief weer wegsteken en weer vertrekken. Dat impliceert een nederlaag en daarenboven moet je echt wel naar het toilet, dus zodoende sta je daar 2 minuten later toch terug opnieuw. Maar dan schiet het toiletsocialisme in gang. Je begint gewoon te praten met die persoon, meestal over iets heel onnozel. Het weer, een affiche die in de wc hangt, over de muziek die speelt. Hoe gewoner het thema hoe beter. Enja, tijdens het praten komt het gewoon los, en dat niet alleen: het komt simultaan los bij biede partijen. Toiletsocialisme op zijn best dus.

 

Ja, ik weet het dames (want 98% van mijn bezoekers zijn dames), waarschijnlijk een heel belachelijk thema om een blogje over te schrijven, maar ja :D Dat is nu één van die aspecten in een mannenleven waar nooit of te nimmer wordt over gepraat, en al zeker niet met de andere sekse. Maar kijk, daar veeg ik dus weer vierkant mijn voeten aan zie. Zijn er ook zo kleine dingetjes die typisch zijn bij meisjes, en waar nooit over wordt gepraat? Laat het maar horen, ik wil het graag weten. Het kan de beide geslachten alleen nog maar dichter bij elkaar brengen :) En oja, het mag vanalles zijn hoor, het moet zeker niet over toiletgebruiken ofzo gaan. Gewoon, alledaagse dingetjes die typisch voor vrouwen/meisjes zijn :)

 

Groetjes en kus,

Bicky

 

ps: Tijd ook voor een nieuwe schijf van de week, enja, hoe kan ik Lordi nu opzij laten liggen? Ik had eerst, om jullie meisjes een plezier te doen en om de zomer te lokken, een clipje van Gabriel Rios erop gezet. Maarja, toen zag ik dit, en dit moest er natuurlijk op. Overwinning van de rockmuziek, kitsch ten top, glamrock... Heerlijk fout :) Ik ben grote fan van Lordi, even heel Europa lekker chockeren en we pikken het ook nog. Fantastisch! Ook hun clipje is helemaal hun stijl: subtiel anders en toch relatief voorspelbaar.

 

hey peepz,

 

ja, 't is weeral superlang geleden dat ik nog een filmrecentie heb geschreven. Hoe kwam dit? Wel, in de eerste plaats door hetgeen wat ik al beschreef enkele blogjes terug, en ten tweede: omdat het gewoon al een eeuwigheid was geleden dat ik nog naar de cinema ben geweest, of een film voor de eerste keer zag. Maar ik zat dit weekend eventjes door te nemen wat zo allemaal draait hier, en mijn oog viel meteen  op Capote in Roeselare. Geen Da Vinci code-shit voor mij, nee geef mij maar een echte film. En niet zomaar een film, nee, Phillip Seymour Hoffmann kreeg er terecht de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol voor.

 

Capote vertelt het verhaal van de schrijver Truman Capote die research doet voor zijn nieuwste boek. Capote was bekend geworden door zijn boek 'Breakfast at Tiffany's'. Voor zijn volgend boek, vind hij inspiratie als in november 1959 in een afgelegen boerderij in Kansas, een volledige familie wordt uitgemoord. Hij trekt er met zijn assistente Nelle naartoe, in eerste instantie om een reportage te schrijven voor een magazine. Hij  interviewt het meisje dat hen heeft gevonden, de politiemensen die het onderzoek voeren enzoverder. Pas nadat er twee verdachten worden opgepakt in het voorjaar van 1960, ziet Capote meteen dat er veel meer inzit dan een reportage alleen. Hij vindt meteen inspiratie voor een boek. Hij leert dan ook de verdachten kennen, Perry en Richard. Vooral Perry is heel interessant in de ogen van Capote. De twee worden veroordeeld tot de doodstraf, maar eer die wordt voltrokken wil Capote alles weten van Perry. Er groeit dan ook een vriendschap tussen de twee, maar die wordt regelmatig geschonden door beide partijen. De film vertelt dan ook over de inwendige strijd van Capote tussen de vriendschap (verliefdheid?) enerzijds, en het afgrijzen voor iemand die een volledige familie heeft afgeknald.

 

De film zelf straalt een rust uit zoals je die maar zelden vindt. Het verteltempo is traag, maar dat heeft geen negatieve invloed, want het verhaal verveelt nooit. De acteerprestatie van Hoffmann is verbluffend. Volgens mensen die het kunnen weten, is de imitatie van de echte Truman Capote dan ook nagenoeg perfect. Het is zeker een film voor mensen die houden van ingetogen cinema, traag maar standvastig. De film doet in sommige opzichten denken aan 'Dead man walking' met Susan Sarandon en Sean Penn Zonder twijfel in de top-3 van beste films die ik dit jaar al zag.

 

Greetz,

Bicky

 

Scenario:                            8.0/10

acteerprestaties:               9.0/10

originaliteit:                        7.9/10

verwachtingspatroon:       8.2/10

gevoel na de film:              8.4/10

 

Totaal:                              83.04%

 

 

jihaa,

 

eindelijk het gevoel dat ik de juiste richting ben ingeslagen. Ben echt in een happy mood. Prachtig weertje, toffe muziek op de radio, ramen open, de JTD-motor die rust ligt te klateren vlak voor mij, zin in sport, eten dat goed smaakt, de weken die voorbij vliegen, korte werkweek volgende week, geen gezaag aan mijn kop, ...

 

heerlijk :D

 

Ja, vraag me ook niet hoe het komt, maar het is gewoon zo. Ik kan het echt aanbevelen aan iedereen hoor: denk ik eens echt aan jezelf. Doe ne keer waar jij echt zelf zin in hebt, en hou geen rekening met wat gelijk wie dan daarover ook meent te moeten zeggen. Mensen moeten leren hun bek houden, en zich gewoon met hun eigen zaken bemoeien. Keer op keer kom ik mensen tegen die zichzelf afremmen of niet volledig durven uiten, uit angst voor wat een ander zegt of denkt. De pot op ermee.

 

Vroeger was ik ook zo hoor. Proberen goed te liggen bij iedereen. En dat lukte ook wel hoor, maar wat brengt het op: niets, nada niente uiteindelijk. Bij mij in ieder geval toch niet. De laatste anderhalve maand heeft mijn leven een wending genomen die ik nooit voor mogelijk hield. 180° graden gedraaid bijna, koppelingspedaal intrappen, twee versnellingen hoger schakelen en die rechterpedaal tot helemaal op het eind induwen. Ik ben echt weggestoven van muizenissen, van frustraties en van allerlei andere negatieve zaken.

 

Nu weet ik ook wel dat ik deze mood niet voor eeuwig zal kunnen volhouden, spijtig. Maarja :) Je moet er van profiteren hé. Kdenk dak dit weekend eens goe ga shoppen. Wat andere kleren, wat nieuwe stijlen proberen enzo. De innerlijke verandering ook naar buiten toe laten uitschijnen. Jep, dat ga ik doen. Dit weekend, of volgend superlang weekend. Hèhè, ik zie wel. Kzal ook wa rekening houden met het weer denk ik. Kweet nog niet naar waar ik ga shoppen, maar Gent maakt een goeie kans denk ik. 'T is al weer veel te lang geleden dat ik er nog was.

 

Greetz,

Happy B

 

ps: ook een nieuwe schijf. De nieuwe single van Franz Ferdinand, The Fallen. Als vooruitblik naar de zaterdag van Werchter, alwaar ik kwelend voor het podium te vinden zal zijn als deze gasten volle petrol geven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hoi hoi,

 

een dagje te laat maar kom, het is mijn space dus ik beslis wanneer ik er een plaat van de week opflikker :p Enja, zomers warm, jurkjes, shortjes, shirtjes,zonnebrillen en topjes volop in het straatbeeld, dus tijd voor een erg zomers plaatje zou je zo denken. Maar kijk, ik zou ik niet zijn als ik daar niet vierkant mijn botten aan vaag! donkerder, dreigender en zwarter zal je ze moeilijk vinden en ik hou van ze: Rammstein!

 

De groep werd in 1994 opgericht en brengt een bizarre mix van dance en metal industriële rock. Een geheel eigen stijl. Neem daar dan nog eens de bijna uitsluitend Duitstalige teksten bij, en je hebt iets heel uitzonderlijks. De naam Rammstein verwijst enerzijds naar het plaatstje Ramstein waar in 1988 een zwaar ongeval plaatsvond bij een airshow. Door een toevoeging van nog een M, verkrijg daarnaast nog zoiets als een 'vechtende steen' letterlijk vertaald. Met het album Reise Reise (uit 2004) werden ze de meest succesvolle Duitstalige band ooit. De groep bestaat uit 6 leden: Theo Lindemann (zang), Richard Zven Kruspe-Bernstein (gitaar), Paul Landers (guitaar), Olivier Riedel (elektronische bass), Christopher Schneider (drums) en Christian Lorenz (keyboard).

 

De stijl van Rammsteis is zoals eerder al gemeld, vrij uniek. Daardoor hou je er echt van, of hou je er helemaal niet van. Een middenweg is er niet. Sommige kritikasters zijn dan ook bijzonder cynisch in hun commentaar. Mutter werd al omschreven als 'een plaat, geschikt om Polen mee binnen te vallen' en de stem van Lindemann zou 'boerenkinkels hun huizen injagen en hen zoveel schrik aanjagen dat ze er nooit meer uit zouden durven komen'. Maar naast die zware, angstaanjagende stijl bijna, bevatten hun teksten en videoclips opvallend veel humor. De leukste komt uit de song 'Zwitter' waar een hermafrodiet zingt: Wenn die anderen Mädchen suchten, konnt Ich mich schon selbst befruchten (terwijl de andere naar meisjes zochten, kon ik mezelf al bevruchten)

 

Een ander kenmerk van de groep, zijn de oogverblindende spektakels. Er wordt vooral vuur gebruikt, vlammenwerpers, ontploffende drumsticks, brandende kostumes, brandende podia, raketten ... Een waar spektakel. ook zijn de kostumes  spectaculair: Bij Mutter komen de leden precies vanuit een baarmoeder het podium op, enkel gekleed in pampers. Of in plaats van de crowdsurfen, gaan bij het lied 'Seeman' enkele leden in een bootje zitten dat dan wordt losgelaten op het publiek.

 

Een opsomming van al hun hits zou bijna onbegonnen werk zijn, want in een goeie tien jaar zijn die bijna niet meer te tellen. De keuze voor 'Mutter' is het gevolg van het feit dat ik de groep heb leren kennen via hun CD 'Mutter'. Uit die CD komen ook nog singles zoals 'Sonne', 'Ich will', 'Spieluhr' en 'Links 2,3,4'...

 

Enjoy :)

 

Greetz,

Bicky

 

 

heyla,

 

jaja, twee dagen vroeger dan gewoonlijk. Maar blijkbaar heeft mijn link naar het mp3-tje van Black Sabbath het helemaal opgegeven. Dusja, waarom eens niet de maandag een plaat van de week publiceren hé. En deze keer een werkelijk supernummer, misschien zelfs al een beetje vergeten, én van eigen Belgische bodem dan nog.

 

De groep Das Pop werd in 1998 opgericht in Gent. Zanger Bent van Looy, bassist Niek Meul, Gitarist Reinhard Vanbergen en drummer Lieven Moors. Het begin is natuurlijk weinig succesvol. De band heeft weinig ervaring en natuurlijk nog geen naamsbekendheid. Daarom besluiten de 4 maar 'all the way' te gaan. Jobs worden opgegeven en ze storten zich fulltime op de muziek. In 2000 verschijnt dan ook hun eerste succesvolle album 'I love'. HEt album is een mix van rock en funky elektronische elementen. Er wordt meer dan één succesvolle single uit het album gereleased.

 

In 2003 verschijnt een tweede album, 'The Human thing'. Na het eerste succesvolle album, moest de groep nu kunnen bevestigen. En dat deden ze ook. Het tweede album is al veel volwassener van sound (volgens mensen die het kunnen weten). Ook de single 'You' komt uit dit album. Een zomers nummertje met een catchy sound. dat de tekst niet superopgewekt is, valt haast niet op. Hun tweede album werd ook uitgebracht in de Uk, waar het niet onaardig scoorde.

 

Momenteel is de groep volop aan het werk aan een derde album, geproduced door de Dewaele-broertjes van Soulwax. En dat belooft, want alles wat die twee aanraken, schijnt wel in goud te veranderen. De opnames zijn rond sedert december 2005 en het album mag in de loop van dit jaar verwacht worden. Iets om naar uit te kijken waarschijnlijk!

 

Greetz,

Bicky

mja,

 

altijd maar beloven hé... Kwam net deze mp3 tegen op het internet. En waarom ook niet hé :D

 

Black Sabbath werd in 1968 opgericht in Groot-Brittanië onder de naam 'Pulka tulk bleus band'. Ja, met zo'n naam verkoop je natuurlijk geen platen hé. Daarom veranderden ze al snel naar de naam 'Earth', maar het toeval wilde dat er in hun buurt ook al een andere band was die zo heette. Vandaar dat ze dus nogmaals veranderden van naam, deze keer naar Black Sabbath. De originele bandleden waren Ozzie Osbourne (zang), Tony Lommi (gitaar), Terrence Butler (bass) en Bill Ward (drums).

 

In tegenstelling tot ander groepen uit eind de jaren '60, deden ze niet echt mee aan hippie-toestanden. Hun teksten waren zwart en obscuur en gingen vaak over de apocalyps, oorlog, en occulte toestanden. Ze waren dan ook een soort gothics avant-la-lettre. Hun eerste 4 albums zijn stuk voor stuk heavy-metal-klassiekers. En ondanks de weinige radio-aandacht, bouwden ze toch een enorme schare trouwe fans uit in zowel Europa als de VS. Onder invloed van Lommi kwamen er steeds meer progressieve en folk-elementen bij kijken. Dit was niet echt naar de zin van Ozzie Osbourne, die de band in 1979 verliet en solo ging. Begin jaren '80 werd hij vooral berucht voor zijn optredens waar hij de kop van levende vleermuizen afbeet.

 

Sedertdien is de originele groep al vaak opnieuw samengekomen voor concerten. Denk maar aan Live-Aid, Osbournes afscheidsconcert en enkele jaren dat ze ook opnieuw toeren in 'Osbournes Ozzfest'. Er zijn ook al jaren geruchten van een nieuw album, maar dat is er voorlopig nog altijd niet.

 

De keuze voor 'Paranoid' is vrij logisch denk ik. Nog altijd een keigoed nummer.

 

Rock ze!

Bicky

 

 

 

 

 

 

 

 

Groetjes,

Bicky

Hallo folks,

 

plaat van de week-dag he vandaag. En zoals beloofd: deze keer iets van Kaiser Chiefs. Melodieuze meekweelrock uit Engeland.

 

De band werd in Leeds in 1997 opgericht, weliswaar onder de naam 'Parva'. In 2003 herdoopten ze zich in Kaiser chiefs. De leden, Ricky Wilson (zang), Simon Rix (bass), Nick Hodgson (drum), Andrew White (gitaar) en Nick Baines (piano/keyboard) zijn allemaal harde Leeds United fans. De naam Kaiser chiefs komt dan ook van 'South African Kaizer Chief Football club', de ex-club van Leeds kapitein Lucas Radebe.

 

De debuutsingle van de groep, Oh my god, werd gereleasd in mei 2004, en was in 3 dagen uitverkocht. De single werd op 21 februari 2005 opnieuw heruitgebracht, als voorbode van hun full-album. Bij de her-relaese bereikte de single de 6e plaats in de UK-charts. Op 7 maart volgde dan hun eerste album 'Employement' Een fantastische plaat. En ik kan het weten, want ze zit in mijn auto. Er staan zeker 8 mogelijke singles op het album, en dat zegt dus al veel over de kwaliteit. Naast Oh my God, zijn ook al 'I predict a riot', 'Modern way' en 'Everyday, I love you less and less' als single verschenen. Stuk voor stuk hits, ook hier in België waar ze niet zijn weg te slaan uit De afrekening.

 

In 2006 werd de groep bedolven onder de BritAwards: Beste rockgroep, Beste livegroep en beste Britse groep. Daarnaast wonnen ze de NME-award voor Beste album en Ricky Wilson won de Award voor, jawel, best geklede zanger...

 

enjoy!

Bicky

 

btw: ze zijn deze zomer onder andere te zien in Werchter, en onder andere ook te horen in mijn auto.

 

Hoi,

 

kheb nie veel courage om te schrijven, daarom slechts enkele kernwoorden:

 

 

 

 

 

 

Verder treden ze op zondag 16 april op in de Cirque in Roeselare. Als iemand zin heeft om mee te gaan, laat maar weten. Slechts 10 Euro voor een ticket. Desnoods speel ik wel voor taxi ;)